Hier lig ik weer met jou,
rustend op mijn borstkas,
zo verdrijven wij de kou,
dat is helder als glas,
je haren voelen zacht,
het voelt zo fijn,
dat wij hier weer samen zijn,
deze koude winternacht,
de vorst bedekt het land,
de sneeuw komt van boven,
dit weer houdt tot de morgen stand,
als wij de weerman moeten geloven,
maar wij zitten binnen,
elkaar te beminnen,
en een dak boven ons hoofd,
met gedachten die nooit van betekenis worden beroofd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten