De zoute traan,
die daalt over de wang,
om zo naar de hals te gaan,
vraag niet naar het hoelang,
of hoeveel er nog komen,
wat ik wel weet,
dat het oplucht als ze blijven stromen,
want het heeft mij goed beet,
dat stille verdriet,
dat ik zal tonen,
wil mijn gezicht niet schonen,
niet in de hoop dat een ander het ziet,
want verdriet is soms onzichtbaar,
omdat ogen niet worden gelezen,
daar loert dan het gevaar,
maar daar heb ik niet voor te vrezen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten