Daar liggen ze hulpeloos in bed,
mensen kijken lijdzaam toe,
De gedachtestroom in gang gezet,
zij willen helpen maar weten niet hoe?
ze hebben nooit iemand iets misdaan,
en toch moeten zij lijden,
om na een tijd van deze wereld af te gaan,
pijn die dokters met moeite bestrijden,
maar dat is uitstel van tijd,
een geestelijke en lichamelijk slip,
de persoon en dierbaren raken in een dip,
wanneer worden ze van hun pijn bevrijd,
natuurlijk wil niemand dood,
maar dit is ook niet echt een menselijk bestaan,
en als de persoon dan zijn of haar voorgoed de ogen sloot,
dan is er bij de dierbaren,
bij de een slaak van opluchting, bij de ander een zoute traan,
dat is te verklaren,
want zij hebben continu aan je bed gestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten